Woordenlijst
|
Zionisme |
|
Het
zionisme is een joods-nationalistische beweging die de terugkeer van het
over de hele wereld verspreide joodse volk (de diaspora*) naar Israël, de
historische geboorteplaats van het joodse volk, als doelstelling heeft.
Het verlangen naar Sion* terug te keren, vormt de hoeksteen van het joodse
religieuze leven en cultuur. |
|
Oslo-akkoorden
(1993) |
|
De Oslo-akkoorden waren het resultaat van geheime vredesonderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen, die gevoerd werden in de Noorse hoofdstad
|
|
Eerste
intifada (1987-1990) |
|
In december 1987 ontlaadde de collectieve frustratie van de Palestijnen zich in een volksopstand tegen de Israëlische overheersing. Deze opstand staat bekend onder de naam 'intifada', wat 'afschudden' betekent
|
|
Tweede
Intifada (2000 - ) |
|
Op 28 september 2000 laaide het geweld in het Midden-Oosten weer op. De tweede intifada begint met een provocerend bezoek van Ariël Sharon aan de Tempelberg, de heilige plaats voor Israël én de Palestijnen
|
|
De
Libanese oorlog (1982) |
|
In 1982 viel Israël buurland Libanon binnen. Dit gebeurde omdat de PLO verzetsbolwerken in de Zuid-Libanese bergen had gevestigd, van waaruit Israël werd bestookt. De Israëliërs rukten op tot Beiroet
|
|
Camp
David-akkoorden 1978-1979 |
|
Het vredesverdrag tussen Israël en Egypte was een baanbrekende gebeurtenis. De eerste toenadering tussen de joodse staat en een arabisch land. De doorbraak kwam in november 1977 toen de Egyptische president Anwar Sadat een historisch bezoek aan Israël bracht en de Israëliërs trakteerde op woorden van verzoening en vrede
|
|
Jom
Kippoeroorlog of Oktoberoorlog (1973) |
|
Op 6 oktober 1973 begonnen Egypte en Syrië een gezamenlijke aanval op Israël. Zij kozen daarvoor de heiligste dag van het joodse jaar, Jom Kippoer. Doel van de aanval was het heroveren van het in de Zesdaagse oorlog verloren grondgebied
|
|
VN-resoluties
242 en 338 (1967 en 1973) |
|
Resoluties 242 en 338 van de VN-Veiligheidsraad werden aangenomen tijdens de nasleep van (respectievelijk) de Zesdaagse Oorlog* van 1967 en de Jom Kippoer-oorlog* van 1973.
|
|
Zesdaagse
Oorlog 1967 |
|
Israël was er in mei 1967 vast van overtuigd dat een arabische aanval op handen was. De Egyptische president Nasser had de terugtrekking geëist van de VN-troepen die langs het Suezkanaal waren gestationeerd. Ook sloot hij de Straat van Tiran af voor alle Israëlische schepen. Er waren daarnaast steeds vaker militaire schermutselingen aan de Syrische grens
|
|
Onafhankelijkheidsoorlog
1948-1949 |
|
Op 15 mei 1948, één dag na het uitroepen van de staat Israël, vielen de arabische legers van Egypte, Syrië, Jordanië, Irak, Saoedi-Arabië en Libanon de nieuwe staat binnen
|
|
VN-Verdelingsplan
(resolutie 181) 1947 |
|
Op 29 november 1947 nam de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties resolutie 181 aan. Deze resolutie bepaalde dat Palestina opgedeeld zou worden in twee afzonderlijke staten, een Arabische en een joodse
|
|
Palestijnse
vluchtelingen |
|
Het Palestijnse vluchtelingenprobleem is ontstaan tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Zo'n 700.000 Palestijnen ontvluchtten het huidige Israël in de verwachting er na de oorlog terug te keren. Maar voor de meeste van hen draaide het uit op een permanente ballingschap
|
|
Westelijke
Jordaanoever en Gaza-strook |
|
De Westelijke Jordaanoever (of Westoever) en de Gazastrook vormen samen de Palestijnse gebieden en de kern van een (eventuele) toekomstige Palestijnse staat. De meeste Palestijnen wonen hier.
|
|
De
stad Jeruzalem |
|
Jeruzalem is één van de grootste twistpunten in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Beide volkeren willen de stad tot hoofdstad van hun eigen staat maken. Beide volkeren claimen de heerschappij over de stad op religieuze gronden
|
|
Joodse
nederzettingen |
|
De ongeveer 145 joodse nederzettingen in de Palestijnse gebieden zijn steeds vaker het doelwit van Palestijnse agressie. De Palestijnen voelen zich gefrustreerd over de aanhoudende joodse kolonisatie van 'hun' grondgebied
|
|
Palestijnse
Bevrijdingsorganisatie (PLO) |
|
De PLO (Palestine Liberation Organization) wordt algemeen gezien als de belangrijkste vertegenwoordiger van de Palestijnen. Yasser Arafat is al sinds 1969 PLO-leider en daarmee een soort Palestijns president
|
|
Hamas-beweging |
|
Hamas werd in 1988 opgericht door sjeik Ahmad Yassin (foto), die in die tijd als imam in de Gaza-strook werkte. Het doel van Hamas is de vernietiging van Israël en het op de plaats daarvan stichten van een militante Palestijnse moslimstaat onder streng islamitisch bewind. |
|
Palestijnse
Islamitische Jihad |
|
De Palestijnse Islamitische Jihad (PIJ) is een radicale organisatie van extremistische moslims, geïnspireerd op de Iraanse revolutie van 1979. Net als Hamas* heeft de PIJ als doel de totale vernietiging van Israël.
|
|
Hezbollah |
|
Hezbollah (dit
betekent: Partij van God) is een fundamentalistische moslimorganisatie in
Libanon. De groepering
bezondigt zich ook aan terrorisme tegen Israël |